Zachtebedrace 2026

Onze ervaringen bij de zachtebedrace 2026

M-wrak; een ton aantikken is moeilijk

Hierbij nog het beloofde uitgebreidere verslag van het (uiteindelijk) succesvol aantikken van de M-wrak kardinaal. En wat daaraan vooraf ging.

Het is inmiddels zondagavond als we na het ankeren, bomen en tegenstrooms kruisen het Amsteldiep weer uit zijn. Onze volgende punten liggen in het geultje bij Den Helder. Dit geultje langs de oostkant van de Marinehaven is erg smal en het stroomt er altijd hard. We weten dat we daar niet tegenstrooms uitgekruist komen en hebben dus eerst het Amsteldiep gedaan. Nu de stroom is gekenterd kunnen we het geultje voordewinds met tegenstroom binnenvaren, zodat we er later voorstrooms kunnen uitkruisen.

Het binnenvaren is spannend. De ebstroom op het Malzwin is sterk en naar het westen gericht, terwijl de ebstroom uit het geultje naar het noorden stroomt. Op de hoek van de hoge met stenen beklede dijk staan dan ook forse wind-tegen-stroom-golven door de noordoosten wind. Aan de ingang ligt een klein geel boeitje heftig te gieren en waar we in de buurt moeten blijven. We willen niet op de stenen dijk landen en ook niet op de zandbank aan de andere kant met allemaal stekelige golfslag. Ruimewinds lukt het prima om door de golven vlot het geultje in te varen, al gaat het over de grond niet zo heel snel.

Al snel zien we dat we bezoek krijgen van de Silveren Maen. Zij hebben de kluiver er nog bij en lopen snel op ons in. Wij hebben geen zin in gepriegel in het smalle geultje rondom de ton en hopen dat ze snel voorbij zeilen, zodat ze weg zijn als wij bij de M-Wrak ton aankomen. Het inhalen duurt langer dan verwacht en we zien dat de Silveren Maen op ons wacht met dichtgetrokken zeilen en een zeeanker, waarvoor dank!

We moeten door naar de M-Wrak ton. We weten dat er écht een wrak op twee scheepslengtes naast deze wrakketon ligt en daar willen we absoluut niet mee in aanraking komen. Al helemaal niet met vallend tij. De locatie van het wrak is zichtbaar aan de turbulentie in de stroming aan het wateroppervlak. En vanuit de lucht zie je het ook.

Er zijn twee keuzes om de ton aan te tikken, wij proberen het tegenstrooms en voor de wind over bakboord. De harde stroming zet ons echter van de ton af waardoor we steeds een beetje verder moeten vallen en dus binnen de wind varen. Dat was bewust omdat we ook weer heel snel moeten loeven en overstag om na het aantikken niet tegen de dijk te varen een extra gijp maakt dat lastiger. Trui kan ook best een stukje binnen de wind varen. En we zijn bijna bij de ton…

Echt bijna…

Jammer, net gemist…

Terwijl we wegdraaien van de ton KLAPGIJP! BAM! En ik word door de strengen van de grootschoot vanaf de doft in de hoek gesmeten. Ik land verstrengeld in het touw op mijn rug, maar eigenlijk zachter dan verwacht. Het oranje piepschuim zwemvest heeft de klap grotendeels opgevangen en mijn hoofd heb ik gelukkig niet gestoten. Ik sta op en snel terug naar het helmhout, wat gelukkig snel door Joram werd bemand. Samen loeven we Trui op en gaan we overstag op enkele meters van de dijk. Bah, dit had heel anders kunnen aflopen!

Veel tijd is er niet en omdat ik niet gewond ben besluiten we gewoon nog een poging te doen. Dus meteen weer afvallen, gijpen en naar de ton… Hè, weer mis. Opnieuw oploeven.

Driemaal is scheepsrecht en we besluiten een stukje verder te varen en het over stuurboord va af de dijk te proberen, maar dan halverwind, dus met meer ruimte voor correctie. Dit keer lukt het gelukkig wèl om de ton te raken met de reglementaire bezemsteel. We moeten echter snel oploeven en overstag om niet tegen het wrak te varen. Dat lukt en met de hulp van de ebstroom spoelen we naar buiten.

We varen langs de Silveren Maen die al die tijd netjes op onze manoeuvres hebben gewacht, al waren het maar 7 minuten bij de ton. Vlak daarna tikken ook zij de ton aan en racen ze ons voorbij de nacht in.

Ik, de rest van de bemanning en Trui zijn door het oog van de naald gekropen. De klapgijp had op zoveel manieren erger af kunnen lopen, dat ik er niet aan moet denken. Voor nu is de les om niet de randjes op te zoeken van wat er voor en binnen de wind mogelijk is en zeker niet binnen de wind te manoeuvreren!

Rebus

Als extra opdracht voor tijdens de race kregen we een gesloten enveloppe mee, die pas zondagmiddag geopend mocht worden. De opdracht was om felicitaties en een puzzelwoord door te geven aan onze walcommissaris Marieke. We hebben ter plekke een rebus in elkaar geknutseld. Kun jij hem oplossen?

Tonnetje tik

De tonnen op de Waddenzee zijn voorzien van houtmagneten en hebben bivendien een enorme aantrekkingskracht op roergangers en mio’s. Gelukkig is de schipper van dienst helder genoeg van geest om een fatale aanvaring te voorkomen. Hieronder een selectie van dichtbij gepaaseerde tonnen

We zijn binnen!

Met landingspils en nu spieken op de tracker wat we hebben gedaan. Op de achtergrond beukt de Kutterblaster van een Büsumer kotter met Duitse folkmetal.

We zijn binnen zonder motorgebruik, op tijd en vooralsnog 14 punten.

Amstel-niet-zo-diep

Lig je lekker te kooi, wordt je met enige overtuiging gewekt met het verzoek om te helpen met wegvaren. Eenmaal buiten blijkt de andere wacht te hebben geankerd op wat weinig water. Dus we liggen bijna vast. Hoe zijn we hier nu weer beland?

Met meer bomen lukt het echter om wat beweging in het schip te krijgen. Maar waar moeten we heen beste SIO? Een peiling op de AMD5 leert dat we op de zuidelijke bank liggen. We moeten dus recht in de wind bomen. De afgedrukte satellietfoto was daarbij erg behulpzaam.

Tijdens de eerste twee pogingen om zeil te zetten verliezen we de kop, die net op dieper water ligt dan de kont. Er zit dus niks anders op om met alle bomen meer dan twee scheepslengtes over het zand naar de geul te bomen en daar opnieuw te ankeren. Na te veel moeite zijn we in de geul, rusten we heel even uit en kan het anker er opnieuw uit en het zeil er definitief op. Zwaardje varend komen we kruisend het Amsteldiep uit.

En toen gingen de lampjes uit

Gisteravond om drieëntwintig uur vijf lokale tijd wilden we een weerberichtje luisteren, maar de marifoon bleek het niet meer te doen. Een blik op de spanningsmeter van de lichtaccu bracht enige verklaring hiervoor. Ondanks eerder opladen was de accuspanning te laag. Inspectie van de navigatieverlichting wees uit dat ze vooraan niet meer brandden. Het heklicht deed nog wel iets.

Tegenstrooms opkruisend tussen de MZI’s op het Malzwin is echter een slechte plek om te ankeren, dus zijn we met rondomschijnend wit verder gevaren naar een veilige ankerplek op minder diep water. Dat duurde nog even, en we zijn benieuwd naar de track van het opkruisen.

Ook de opdoemende Vissersarmada (wat nou Koningsdag?) uit Den Oever was nog een reden om niet verder te varen. We hebben onze ankerpositie netjes aan en afgemeld bij de VC Den Helder.

Nu met nieuw daglicht weer anker op en verder naar Den Oever. De ST16 kwam ook nog even gedag zeggen!

Update na de wedstrijd: de schuldige was een kapot indicatorgloeilampje van de laadspanning, waardoor de dynamo geen stroom kon leveren. Het probleem is verholpen.

M-Wrak

Bij de derde poging wel raak. Uitgebreider stukje is voor een andere keer.

Flappie, de jonge zeehond

Het was eerste Koningsnachtochtend, tweeduizendzesentwintig.

Ik weet het nog zo goed, Trui lag weer eens vast.

En moeder zei dat ik niet in de buurt mocht komen, maar als ik lief kwam kijken dat ik dan wat aandacht kreeg.

dus ik ging in de branding, daar vlak bij de Noordzee.

een klein showtje weggeven, voor een botteraar of twee.

op dat waddenplaatje moest ik maar een uurtje, wat pirouettes maken

Hobbelen tegen Noorderhaaks

Toen de nieuwe ploeg de groene flats (halfwinder) erop zette ging het opeens snel. Anderhalf uur later kwamen we al in de buurt van Noorderhaaks. We moesten uiterlijk 6:13 vastvaren volgens de opdracht, maar we zijn er dus al om 1:45. Snel even rekenen op welke diepte we dan moeten ankeren in plaats van vastvaren: 120 cm. We varen rustig naar het strand toe en peilen: 160, 150, 150, 120, 80!

We liggen toch vast. We gooien het anker erin en duwen onszelf met een boom achteruit om toch wat dieper te komen. Ondertussen heeft de stroming de kont te pakken en duwt die juist weer richting het ondiepe. Daar een hekanker erin om hem op z’n plaats te houden. Maar dan wil de kop weer ergens heen, nog maar een 3e anker erbij dan.

Logboek

Diede werkt het logboek bij met de afgelegde weg van de laatste uren. Nu is de andere ploeg weer met ons lichtweerzeil onderweg naar de volgende punten!

Puntjes pakken!

Na onze onverwachte vastloper net naast het Scheurrak, zijn we vanmiddag weer ankerop gegaan. Na het doorrekenen van alle plannen voor de Friese kust gekozen om punten te verzamelen. Toen we loskwamen pasten we ook over de ondiepte tussen het Scheurrak en Molenrak, op naar Harlingen!

Door de voorspoedige reis naar Harlingen, eerst maar doorgevaren naar Roptazijl. Dat lag aan lagerwal. Dus eruit zeilen zou niet meevallen. Het plan was dan om buiten de golfbrekers het anker erin te gooien en een heeeeeeel lange lijn uit te geven om ons er weer uit te trekken. De ankerlijn en de extra landvasten bleken toch een beetje kort, dus dan maar afgestopt naast de korte golfbreker.

Liza sprong van boord en heeft ons vlaggetje aan de railing bevestigd naast de andere vlaggetjes.

Daarnaa met hulp van de lange boom en de ankerlijn weer naar buiten. Na het vele sjorren waren onze arme armpjes wel uitgeput.

Daarna hebben we de loding uitgevoerd tussen de gastonnen.

En door naar Harlingen, maar dat staat in een ander stukje.

Harlingen

Met de strakke stuurmanskunsten van Bart en Diede zijn we weer veilig en conflictvrij Harlingen in- en uitgezeild. Na ons heeft de Pekel ook Harlingen aangedaan, onder begeleiding van een luid toeterende veerboot.

nog van de start

De start van de zachtebedrace 2026 is een feit! Na een zeer degelijke portie kibbeling was trui als 2e los (eventueel met een perongeluk rifje in het GZ… oeps). Zoals het heurt waren we dus vrij snel voorbijgelopen aan weerszijden maar dat mag de pret niet drukken!

Geschreven door Evert

Mooie ochtendop het wad

Ook wel om te zeilen…

ST16

De hardzeilers van de ST16 wisten gisteravond van geen wijken.