Blog

Ervaringen van Botteraars

De snoepemmer in de vlaggenlijn (vervolg)

Omdat Harry had gefaald met het blog en jullie
nog steeds een stukje tegoed hadden hier Isa’s perspectief van boven uit de mast.

Snoepemmer in de vlaggenlijn.
In Faaborg is een nieuw vlaggenlijntje gekocht, want deze was oud en versleten en lelijk en moeilijk. Er was alleen blauw te krijgen, dus nu is er een blauw niet authentiek lijntje. Uiteraard was de enige vrouw aan boord ook de lichtste, dus deze werd keihard in de mast gehesen. Boven in de mast was het allemaal geklooi om het klaptopje eraf te halen, want er was geen vlaggenlijntje om aan te trekken. Dus toen kwam er ook een pikhaak omhoog om nog verder te klooien. Eindelijk gelukt.
Uiteraard moet succes gevierd worden. Om de gekkigheid te testen werd de snoepemmer van 2.5kg, die inmiddels al halfleeg was de mast in gehesen. Na een snoepje gegeten te hebben kwam alles weer naar beneden en werd er geproost :).

Bijzeilenbingo

Tijdens de opleiding is een van de punten waar mensen standaard enthousiast van worden het gebruik van de bijzeilen van Trui. Voor menig mio is het vullen van de bingokaart met bijzeilen een van de belangrijkste punten op het lijstje. Gisteren was zo’n dag die bij uitstek geschikt is om een paar kruisjes te verdienen. Met een matig windje en een grootdeels voordewindse koers werd begonnen met een melkmeisje. Al snel bleek dat de fok weinig wind ving en werd die achtereenvolgens uitgeboomd en voorzien van een laars. Vervolgens kwamen de kluiver en het waterzeil naar buiten en werd er galopperend gevaren. Daarna begon er een ouderwetse botterse beunsessie in een poging de kluiver te voorzien van een soort waterzeil. Hiervoor werd de pikker gebruikt die met zijn tophoek met een karabiner werd vastgemaakt aan de schoothondje van de kluiver. Hierdoor liep het onderlijk van de kluiver parallel aan het voorlijk van het pikkertje. Dit geheel werd vervolgens met de ulp in de karabiner een stuk uitgeboomd waardoor de apenkooi op het voordek compleet was.

Helaas kwam er aan al dit plezier een einde toen de schipper het bericht van een aankomende weerwaarschuwing doorgaf. Hierdoor was het niet meer handig om ook nog de felbegeerde aap te zetten. Na de pannenkoekenlunch, die met dit rustige weer onder zeil waren gebakken, werd er rustig begonnen met opruimen. Uiteraard bleef het noodweer uit. De middag werd gecompleteerd met wat gijpoefeningen voor de vele mio’s en overige opvarenden. Uiteindelijk viel de wind geheel weg en werd er richting eindbestemming Fynshav geloofd. Zo kwam er een einde aan het varen van deze zeer gezellige spelletjes- en opleidingsweek. Zweden is niet gehaald (dit was gedurende de hele week de running gag aan boord) maar toch heeft iedereen veel plezier gehad. Morgen crew change, met zeven nieuwe en drie vertrouwde gezichten aan boord.

Ærøskøbing

Er was eens een dorp genaamd Æerøskøbing. Volgens de reisgids (en Harry, en uiteindelijk de gehele bemanning) was Æerøskøbing sprookjesachtig. Al vroeg in de week was dus duidelijk dat dit dorp aangedaan moest worden tijdens onze zomerweek. Op dag 1 werd al koers gezet naar dit oord maar spoelden we min of meer toevallig naar Faaborg. En ook vandaag leek het er bij het uitvaren van de haven van Svendborg niet op dat we er vandaag zouden komen. Het vooruitzicht van opkruisen door een zeer smalle geul inclusief veerboten leek roet in het eten te gooien. Toen er echter toch ’s morgens muntjes in de windmachine gingen en er twee uur eerder dan verwacht uitgevaren kon worden was er ineens enige hoop. Toen ook nog de wind ruimde en eerder dan verwacht de plof uitging kwam de sio van dienst Wiebe met het goede nieuws. En zoals altijd in sprookjes hard werken wordt beloond en sommige dingen zijn niet te mooi om waar te zijn. Om half zeven lagen we na nog een mooi stuk zeilen en een klein stukje de baai in motoren in de haven aan de hutspot. Na het eten gingen onze negen dwergen dan ook daadwerkelijk het dorp in en het viel zeker niet tegen. Hieronder een aantal mooie foto’s van de schattige huisjes in het dorpje. Morgen richting vaste wal en zaterdag alweer wissel. En we zeilden nog lang en gelukkig……..

De snoepemmer in de vlaggenlijn

Nadat wij twee dagen geleden in Mommark zijn opgestapt is ons Deense avontuur echt begonnen. Gisteren stond er een stevige noordwester en aangezien dat ook ongeveer de richting van de hoofdgeul was die overgestoken moest worden betekende dat halve wind en veel golven. Dit vergde op een eerste dag waarbij de zeebenen niet actief waren het eerste slachtoffer. Het hoofddoel van de dag was om op tijd in een haven te zijn en om daar om vijf uur de finale van het WK voetbal voor vrouwen te kunnen kijken. Het plan was om het verlengde van de kleine Belt over te steken en vervolgens een mooie haven uit te zoeken. Uiteindelijk dreven we op Faaborg af en kon daar na een lunchpauze met pannenkoeken voor anker worden aangemeerd. In de lokale kroeg werd door de barvrouw ons de afstandsbediening aangereikt en mochten we gaan zoeken op welk Deens kanaal de wedstrijd te zien was. Helaas werd de wedstrijd verloren maar ik vermoed dat de lezers via andere Nederlandse media genoeg over gelezen hebben. De haven van Faaborg had een mooi hoekje met veel kwallen waar onze botter lag afgemeerd. Het stadje zelf bestond uit schattige vakwerkhuizen een mooi marktplein en een gepleisterde kerk (zie foto).

De volgende ochtend (maandag) maakten we gebruik van het feit dat we in een relatief grote plaats waren om nog wat inkopen te doen. Een deel van de groep ging naar de supermarkt en een deel vloog uit richting watersport winkel voor een vlaggenlijntje (waarover later meer). Toen de inventaris van de boot was aangevuld kon de haven worden verlaten. Het doel was een stuk naar het oosten te varen en daar een mooi eiland op te zoeken. Wederom stond er een mooi windje maar gelukkig was de koers prettiger dan de dag ervoor en viel de golfslag dus mee. Er werd lekker doorgevaren en als snel lagen we enkele uren voor op de planning. Omdat een verblijf op een mooi eiland in het verschiet lag en er aan boord nog een aantal taken gedaan moesten worden werd er onder zeil geluncht. Op het menu stond het tamelijk studentikoze instant noodles die we die ochtend in de supermarkt tegengekomen waren. Samen met een aantal boterhammen vormde dit een goede basis voor de rest van de zeiltocht. We voeren dus rustig door slalommend tussen de eilanden tot we bij een smallere geul kwamen waar de opmerkzaamheid van de hele bemanning gewenst was. Toen we daar ook nog eens een tweemaster tegenkwamen heerste er opperste staat van paraatheid aan dek. Toen deze bottleneck gepasseerd was kan het laatste stuk van de dat rustig konden doorvaren tot wij voor de haven van eindbestemming Strynø de zeilen konden strijken en de haven in konden ploffen. Toen de boot vastlag was het tijd voor het koken van de pasta-groem met tonijn en voor het lopen van een rondje over het pittoreske eiland. Morgen onder de grote brug door naar Luneborg….

Efkes wisselen

Vandaag is een nieuwe groep naar Denemarken afgereisd voor hun vakantieweek op Trui.

Vanmorgen om zeven uur in Delft verzamelden acht mensen in Delft. Het busje was gisteren al opgehaald. Door een ietwat jonge chauffeur niet bij ons gebruikelijke adres maar in het verre Voorhout. Toen rond kwart over zeven iedereen in de bus was gestapt kon de auto vertrekken. Vind Den Haag, Utrecht, Amersfoort en Apeldoorn ging het richting Duitsland. Eerste stop vlak voor Osnabrück en toen door naar het noorden. Helaas een stukje de weg kwijt in de beruchte Duitse Baustelles maar toen weer vol goede moed door. Via nog een pauze voor Hamburg en boodschappen in het goedkopere Duitsland eindelijk Denemarken in. Maar toen kwam de grens, in het huidige Europa verwachtten de toch relatief jonge inzittenden van ons busje absoluut geen douane. Toch stond er bij de Duits-Deense grens een controle die steekproefsgewijs auto’s eruit pikte. En jawel, wij met onze grote zwarte blus met geblidnerdeerde ramem en een gele kentekenplaat werden eruit gepikt. Na het overhandigen van alle paspoorten en ID-kaarten aan de uiterst vriendelijke douanier en het vertellen dat wij op weg waren naar het eiland Als om daar aan boord te gaan van onze boot mochten we gelukkig doorrijden. Vanaf de grens was het nog een klein stukje rijden om uiteindelijk via een brug op het eiland uit te komen waar Trui lag afgemeerd. Toen we het laatste heuveltje afdaalden richting het pittoreske haventje waar Trui lag werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht op de Oostzee. Daar werd het busje geparkeerd, snel uitgeladen en vertrok de vorige groep voor hun terugtocht naar Delft. Morgen varen we ongeveer naar het oosten om daar een van de fraaie eilanden op te zoeken die Denemarken rijk is. Wel zorgen dat we om vijf uur klaar zitten voor de finale morgen. We hebben er zin in.

Zachtebedrace 2019

Het bloggen tijdens de race had niet zoveel aandacht gekregen. In de regen je telefoon tevoorschijn halen werkt al niet zo lekker, laat staan als je ook nog eens druk bezig bent met heel veel opkruisen. En als je even vrij bent van opkruisen, is slapen veel aantrekkelijker. Daarom bij deze nog een uitgebreid verslag van wat de Trui heeft uitgespookt deze Zachtebedrace!

(klik op de track voor een hoge resolutie afbeelding!)

Op vrijdagavond begonnen we de route. Ons eerste plan bestond uit eerst het Amsteldiep en daarna door naar de Binnen Bresem richting Cocksdorp, maar door de onvoorspelbare windkracht en de verwachte tegenstroming uit het Amsteldiep deed ons besluiten om dit toch maar niet te doen. Direct langs de afsluitdijk dus maar. Braaf de tonnetjes volgend (alhoewel de positie van groene en rode tonnen doet vermoeden dat de betonningsrichting de andere kant op is, is dit toch echt niet het geval..), samen met AM1, EB58 en DD5. AM1 en DD5 liepen ons voorbij, liepen vast, en wij konden ze weer inhalen. Leuk om samen met de botters op te trekken dit eerste stukje!

Daarna linksaf richting de Vlieter (en naar bed voor degenen die de shift van 0:00 tot 4:00 uur mochten doen). Texelstroom over, Binnen Bresem opzoeken en door richting Foksdiep: het ging allemaal heel voorspoedig. Zelfs zo voorspoedig dat we rond 0:00 uur nog even hebben berekend of we de Cocksdorp-steiger niet toch zouden kunnen proberen dit tij.. De conclusie was dat het misschien net zou kunnen als we over een halfuur bij de ingang zouden zijn. Dit redden we alleen totaal niet met de stroom tegen, en daarnaast, als we ergens vast zouden lopen, was de kans groot dat we het volgende hoogwater niet meer over het Gasboeiengat of Posthuiswad konden komen. Een te groot risico op het niet halen van punten later in de race dus.

Tegenstrooms tikten we midden in de nacht heel zachtjes de RG12 aan. Voorop met de reglementaire bezemsteel, achterop kon de roerganger hem fysiek knuffelen. Door de stroom tegen en weinige wind kropen we de ton namelijk heel erg langzaam voorbij. Een stukje verderop draaide de stroming en spoelden we het laatste stukje langs de vuurtoren naar buiten. Het nadeel was natuurlijk alleen dat we daarna rechtsaf wilden, het Lange Gat in – weer tegenstrooms varen dus. Dit ging in het begin best redelijk, maar naarmate de stroom verder aanging werd het steeds meer hometrain-zeilen zonder ook maar iets vooruit te komen. Op het moment dat we heel langzaam achteruit begonnen te varen ging het anker er maar in vlak naast de keerton in het zeegat. Lekker slapen en de volgende ochtend mag de volgende ploeg weer verder!

Rond half 7 weer vertrokken het Lange Gat in. De opdracht was om te ankeren 500 meter ten oosten van de VH21. Nu is toevallig de afstand tussen de VH19 en de VH21 precies 1 km. Dit hebben we getimed (=9 minuten), en vervolgens nog precies 4:30 minuut doorgevaren. Daar lag de UQ37 al, dus net ernaast voor anker gegaan. Uiteindelijk op 512.37m van de ton gelegen, dus best goed gelukt!

Daarna door over het Posthuiswad. We wisten dat we er nog niet overheen konden qua waterstand, maar we wilden wel graag even kijken hoe de banken ongeveer lagen als ze nog zichtbaar waren. Zo gezegd, zo gedaan, en al schuivend de zandplaat op. Naast dat we de banken konden zien en de beste route konden bedenken, konden we ook de Kardinaal ton VH-GAS-N zien (toen nog droogliggend op de plaat). Een halfuur later zou blijken dat de ton permanent op de plaat woont en niet meer boven komt drijven. Waarschijnlijk is hij “gezonken”/lekgeprikt. Misschien de Hydrografische Dienst nog eens een mailtje sturen over het euvel. Met weinig zeil (om te voorkomen dat we het teveel snelheid op een stomme richel botsen en er niet meer af komen) door naar de start van het Vlieland parcours. Super relaxt: we zijn eens een keer bij Vlieland met hoog water en wind. Eens een keer niet klooien om de ton te ronden. In een recordtijd het parcours afgelegd en door naar West-Terschelling. Snel de haven in en uit gezeild, en meteen door naar het Oosterom. Daar de loding gemaakt en weer door. Met deze lekkere wind lukte het om in één hoogwater zowel het Posthuiswad als het Oosterom over te komen! Dat hadden we eigenlijk niet verwacht en stond alleen in ons heel ambitieuze plan dat vooraf was gemaakt. De Blauwe Balg over was uiteraard geen optie (te weinig water & zeehond-beschermings-window), dus we gingen via het Boschgat/Westgat, een stukje naar buiten de Noordzee op. De kaart zegt daar: “Variable depths – Mariniers are warned that depths in this area frequently change”, en ook in het wedstrijdreglement staat aangegeven dat je gerust op een plaat kan lopen midden in de geul. Een eerste set “rare golven” in het water konden we ontwijken, de tweede set hebben we niet gezien – wel gevoeld. Met behoorlijke snelheid (7,5 knoop, tevens de topsnelheid van deze race) liepen we bovenop een onzichtbare richel. Heel rare beleving, en we weten in ieder geval dat we dit niet in het donker zullen uitproberen. Gelukkig hobbelden we er direct weer vanaf. De laatste satellietfoto komt ook niet bepaald overeen met de kaart noch de tonnetjes. Later hoorden we van de Vriendschap dat ook zij een paar keer bodem hebben gevoeld (en zij steken slechts 50 ipv 90 cm!). De UQ37 is diezelfde avond nog vastgelopen op precies dezelfde plek een halfuur later en heeft vervolgens een paar uur in het zeegat doorgebracht..

Na het Westgat door naar de haven van Nes. Daar mistten we rond 23 uur net het laatste rode tonnetje, met als gevolg dat we even vastlagen. Gelukkig was het nog opkomend water en konden we met bomen voorkomen dat we verder de plaat op zouden spoelen. Ons kleine dregje deed dat namelijk niet, en achter de grote dreg zouden we sowieso met de kont van het schip op de plaat spoelen. Na het loskomen weer een stukje naar buiten en terug, om dit keer het rode tonnetje niet te missen. De windrichting/situatie was toch net iets anders dan vooraf gedacht, met een onverwachte voordewindse aanleg tot gevolg. Met iets teveel snelheid botste de kop daarmee op één van de grote meerpalen. Gelukkig niet echt schade, alleen het hout van het navigatielicht was gebarsten (maar werkte nog prima). Nadat het vlaggetje vastgeknoopt was weer terug naar buiten, op naar de Piet Scheve plaat! De veerboot-route tonnetjes leken allemaal wat anders te liggen dan op de kaart was aangegeven, wat het navigeren lastig maakte. De eerste poging om linksaf de Piet Scheve plaat-geul in te slaan mislukte, omdat we geen diep water konden vinden. De 2e poging lukte wel, waarna we druk kruisend en peilend de geul invoeren. Het blijft toch altijd een beste uitdaging om dit in het pikkedonker goed te doen! Al diepte peilend hebben we telkens de zuidkant van de geul op gezocht om er zo altijd zeker van te zijn aan welke kant van ons het diepe water te vinden was. Uiteindelijk 1 keer heel snel het zwaard om hoog zien komen en gelukkig de goede kant op overstag gedraaid. Rond half 5 waren we klaar met het hele rondje en konden we op zoek naar de tonnen van het Dantziggat. Waar zullen ze opdoemen? Met de stroom mee spoelden we weer naar buiten en besloten om in de Kromme Balg voor anker te gaan. We wilden het Vingegat in, en daarvoor moesten we sowieso wachten op meer water, dan kan je maar beter ook gelijk wachten op stroom mee. Tegenstrooms kruisen op de Kromme Balg schoot allemaal niet heel erg op, dus zodra het kon ging het anker erin en was het tijd om te slapen!

Iets voor twaalven vrijdagmiddag konden we onze tocht weer vervolgen met heul veul kruisen. Achteraf gezien hadden we waarschijnlijk beter via de Blauwe Balg en Oosterom kunnen gaan, maar we gingen ervanuit dat de wind (volgens voorspelling) naar Zuid zou draaien in plaats van Zuidwest.

Op het Vingegat glipte de pikhaak uit onze handen. De Man-Over-Boord manoeuvre werd ingezet om het ding weer op te vissen. In de haast waren we alleen vergeten het zwaard eruit te halen. Deze liep op de grond en vervolgens wipte de beugel van de zwaardbolder af.. Gelukkig zit het zwaard bij ons niet vast aan de boot, en zal hij in zo’n situatie dus niet zo snel breken. De POB-manoeuvre werd direct afgebroken – dan maar een pikhaak kwijt. Anker erin en vervolgens proberen het zwaard weer aan boord te hijsen. Het zwaard zat weliswaar nog vast aan de boot door middel van de zwaardval, het had wel een onhandige positie opgezocht: ergens onder het schip ter hoogte van het roer. Met een extra lijn aan de beugel, en verlengen van de zwaardval kwam hij weer vrij. Gelukkig, dan konden we in ieder geval niet per ongeluk op ons zwaard droogvallen. Met behulp van kluiverval en dirk kregen we het zwaard weer netjes op zijn plek.

Anker op, en weer door! De wind trok inmiddels behoorlijk aan, met name in de vlagen van de buien. Met afvallen richting het noorden zaten we even aan de verkeerde kant van de tonnenlijn. Daarbij raakten we de grond (meteen weer los) maar klapperde ook het grootzeil. Waarschijnlijk is daar ergens de dirkhaak (“extra lange haak zodat we geen muizing meer nodig hebben!”) van de giek losgekomen. Nog voor we een geschikte tool konden vinden om hem op te vissen uit de lucht (ohja, onze relaxte 3,5m pikhaak was weg he..), was hij al helemaal naar boven verplaatst, klem in het blok. Met de hardere wind tijdens buien wilden we eigenlijk toch wel een 2e rif in het grootzeil trekken. Dat ging alleen niet meer wegens ontbreken van de dirk. Daarom – net een stukje verder dan de Vriendschap – voor anker. Na het eten van de hutspot waren de meeste buien met veel wind ook voorbij getrokken. Bart R was onze vrijwilliger om boven in de mast gehesen te worden. Aan de kluiverval omhoog, en met de dirkhaak in de hand weer omlaag. 2e rif in het grootzeil, tijd om weer te zeilen! Ons anker had er alleen niet echt zin in. Met vier man kregen we hem er niet uit. Gelukkig hebben we daarvoor een authentiek object aan boord: de braadspil! Ondanks dat we allemaal dat ding nog nooit hadden gebruikt en alleen van boekjes wisten hoe hij zou moeten werken, kregen we het toch voor elkaar!

Weer onder zeil gingen we als de brandweer over de Oost Meep richting de Vliesloot. We hadden alleen wel wat tijd verloren op onze planning. Het gevolg was dat de stroom kenterde zo’n 6 mijl voor het bereiken van de Vliesloot (waar de stroming weer de andere kant op staat). Dat lijkt niet veel, maar dat is het wel als je opeens tegenstrooms moet opkruisen. Daarnaast zakte de harde wind langzaam weg, waardoor we weer snel met vol grootzeil voeren. In 4 uur tijd legden we 5 mijl af. Hier was ook ergens ons akkefietje met de Pannenplaat waar we door een winddraaiing en daarmee plotselinge overstag op af voeren. De Verkeerscentrale Brandaris was zéér alert en riep ons meteen op via de marifoon: https://soundcloud.com/zachtebed-race/sets/nachtelijk-avontuur-bu130

Daarna mochten we nog een heel klein stukje met de stroom mee varen, waarna hij weer rap kenterde. Die winddraaiing had er overigens ook voor gezorgd dat we de Vliestroom en het Inschot óók mochten opkruisen.. Weer 4 uur later (zondagochtend 8 uur) waren we weer 4 mijl opgeschoten en lagen we net in het Inschot. De wind was inmiddels steeds meer afgenomen, de richting nog steeds Zuidwest in plaats van de later beloofde Noordoost. De plannen waren inmiddels al gemaakt: we wilden niet zoals 2 jaar terug de prijsuitreiking missen (overigens de enige keer dat we de finish niet op tijd gehaald hebben!), dus als de wind niet om 15:45 aan en gedraaid zou zijn, zou de motor aan gaan.

Om de stemming er toch een beetje in te houden en de moed niet te verliezen werd er maar begonnen met roeien en bomen. Regelmatig werden bomers en roeiers afgewisseld en voorzien van suiker en limonade. Langzaamaan kropen we vooruit, met snelheden van 1 tot 1.5 knoop. Op een gegeven moment draaide de wind! Het grootzeil ver uitgevierd en de halfwinder erbij. Ook het waterzeil kwam uit de kast voor net dat beetje extra snelheid. Tijdens een bui trok de wind aan, en konden we halfwinder en waterzeil vervangen door een kluiver en later de aap. Met een voortgang van maar liefst 6,5 knoop spoten we vooruit, op naar Den Oever! Waar we het een uur geleden nog niet hadden zien zitten (“kom op, we hoeven nog maar een uurtje te roeien, dan mag de motor aan”), leek het er nu opeens heel erg op dat we de finish op tijd zouden gaan halen. En zo geschiedde: om 18:25 uur voeren we over de finishlijn! Met 71 uur en 35 minuten vaartijd maximaal gebruik gemaakt van de beschikbare tijd!

Daar bleek al snel dat vele schepen waren afgehaakt of de motor hadden gebruikt buiten een noodsituatie. Al beredenerend kwamen we tot de conclusie dat we 2e of 3e moesten zijn geworden, in ieder geval achter de Vriendschap. Bij de journaalcommissie moesten we onszelf nog even verantwoorden dat we echt geen motor hadden gebruikt ondanks 2 pechgevallen vlak achter elkaar. Het zwaard zou alleen maar stuk gaan als het onder de schroef lag en we de motor aan zouden zetten, de dirkhaak kon worden gefixt door voor anker te gaan nadat de bui was afgelopen.

Daarna de tracks terugkijken van de andere deelnemers en de prijsuitreiking afwachten in de Hooizolder. Hoera! We zijn 2e geworden. De Vriendschap – die min of meer dezelfde route heeft afgelegd maar daarnaast ook nog vrijdagavond de Mokbaai en de steiger bij de Cocksdorp heeft aangedaan – was een mooie concurrent en zij hebben dan ook een terechte 1e plaats bemachtigd, gefeliciteerd! Wellicht dat de Mokbaai voor ons ook nog net mogelijk was geweest (maar we wilden het risico op het missen van de Binnen Bresem niet lopen), maar de steiger bij de Cocksdorp was dit jaar geen optie met onze diepgang.

Ondanks dat dit al de 9e editie was voor ons, zijn we weer in allerlei nieuwe situaties terecht gekomen. We blijven bijleren! Op naar volgend jaar!

Op naar de finish

Sorry voor de radiostilte.. we waren iets te druk met zeilen & slapen.

Vrijdagmiddag zijn we over het posthuiswad gegaan. Al buikschuivend konden we goed de slalomroute tussen de banken observeren en zo even later met precies genoeg water zo vroeg mogelijk erover. Daarna direct het vlieland parcours en door naar de haven van Terschelling. Op hetzelfde hoogwater konden we nog precies over het Oosterom. Daarna via Boschgat naar buiten en door naar Nes. Bij de veerbootsteiger net het laatste rode tonnetje gemist en vastgelopen. Gelukkig kwamen we na een tijdje duwen met bomen (ter voorkoming van verder op de plaat spoelen) weer los en konden we poging 2 wagen. Met een net iets hardere landing dan de bedoeling was aangelegd en het vlaggetje geknoopt! Daarna ’s nachts door naar Piet Scheve. Een boel gekruis maar uiteindelijk toch gelukt! Door naar de Kromme Balg voor een tijstopje van een paar uur. Gelukkig lukte het precies om met alle 11 lekker binnen te slapen.

Zaterdagochtend naar het Vingegat. Opnieuw heel veel opkruisen. Op het wantij de relaxte pikhaak over boord.. en in de poging deze op te halen liep het zwaard van de bolder af 🙁

Hij kwam rottig onder het schip te zitten. Met extra lijnen hem er uiteindelijk weer onderuit gekregen en met behulp van kluiverval en dirk weer de beugel over de bolder gehezen, voordat we nog per ongeluk op ons zwaard zouden droogvallen.

Door over het Vingegat. Buien brachten veel wind mee en daarmee werd het minder leuk. Jammer dat op de Brandaris actuele windkracht 7 werd gemeld maar het KNMI bericht niet meer gaf dan waarschuwing 6bft. Dan hadden we tenminste nog weerberichtjes kunnen internetten..

Met afvallen in de bui sloeg de haak van de dirk achterop de giek los en snelde zich naar boven in het blok. Met geen mogelijkheid meer om een 2e rif te zetten en dat opkruisend giek op het dek knopen maar stom is, voor anker gegaan net voorbij de Vriendschap. Bij de een-na-laatste bui met stomme windvlagen Bart de mast in gehezen om de dirkhaak weer naar beneden te halen, en daarna na de laatste heftige bui weer door.

Het anker wilde er niet uit dus ook nog heel authentiek de braadspil gebruikt. Het werkte gelukkig, dus zaterdag 21:30 konden we met fok op de gei en 2 riffen in het grootzeil onze weg weer vervolgen. Maar dit was eigenlijk net iets te laat, waardoor we steeds meer tegen stroom hebben en steeds meer achterlopen op planning. Tegenstrooms opkruisen lijkt nu het thema tot aan de finish te blijven. Als de wind binnenkort eens de richting op draait die werd beloofd, wordt het misschien nog eens wat..

Voorzichtig varen

Al peilend en zoekend gaan we voorzichtig over het posthuiswad. Als we zo in de Vliesloot zijn hijsen we wel weer eens vol tuig. Sinds we 11:40 anker op zijn gegaan niet meer vastgelopen!

Bij de buren

 

In het Lange Gat moest er precies 500m na de VH21 geankerd worden. Om dat te berekenen heeft Pim heel precies de tijd tussen de tonnen daarvoor getimed.

Vervolgens ankeren. Maar… Precies op de plek waar we willen ankeren ligt de UQ37 al. We nemen het maar aan als teken dat we de goede plek te pakken hebben en leggen Trui ernaast.

Mag het een beetje meer zijn?

Tussen mosselbankjes en onderlopende zandbanken wachten we op water om over het wantij van het Posthuiswad te varen. Afgelopen nacht met veel stroom en weinig wind in het Eierlandse gat schoot niet heel erg op maar het gaf niet. Dan hadden we hier eerder liggen wachten.geen haast.

Tik

Dat was de ton. Filmpje volgt ooit nog.

Tonnetjes volgen?!

Bij de start gingen AM1, BU37 en Robbe ons snel voorbij. Zij met een handje op de dijk, wij langs de tonnetjes. Inmiddels lijkt het tij gekeerd en halen wij de half vastlopende collega’s weer in.

Droge slaapzak

In de hoop dat we droge slaapzakken houden deze race, hebben we vanmiddag het hele dek aangeslagen. Vooralsnog lijkt het geholpen te hebben!

Voorbereiding deel 2

Afgelopen paasweekend heeft Trui alvast op het wad rondgescharreld. Bijna waren de mooie nieuwe wadkaarten niet aan boord gekomen.. Johan had ze namelijk laten liggen in de trein in Enkhuizen. De trein reed met de kaarten terug naar Amsterdam.. Daar konden Lea en Wiebe de trein onderscheppen. Na even onderhandelen met de conducteur kwamen ze gelukkig weer in ons bezit 🙂

Met het paasweekend zijn we zelfs drooggevallen op het Zachtebed! Dat hopen we met de race natuurlijk niet te doen.

Dinsdagavond hebben we een shiftindeling gemaakt en ons nogmaals over alle plannen gebogen. Er zijn er nog grofweg 2 over, met de laatste wind- en water- voorspellingen maar zien wat we gaan doen!

Stefan heeft zichzelf uitgeschakeld.. dus Bertien vroeg ons om een extra bemanningslid. Wiebe gaat daarom nu met de EB58 meevaren, wij blijven nog met 11 man/vrouw over!

Voorbereiding deel 1

We zijn natuurlijk ook dit jaar weer van de partij met de zachtebedrace! Met Pim, Johan, Marieke, Wiebe, Bart, Bart, Michael, Queryn, Jan (Harry), Matthea, Jaco en Isabel hebben we een volle boot met maar liefst 12 opvarenden!
Vanavond hebben we de eerste wadplanavond gehad. Tijdens het eten hebben we eerst de nieuwe kaartenset door het lamineerapparaat gehaald zodat ze de zachtebedrace overleven als we toevallig een regenbuitje (of buiswater) inkoppen.

Onze nieuwe kaartenset heeft zelfs een digitale versie, vet hip! (Maar daar hebben we met de race natuurlijk niets aan).

Daarna de echte planavond: eerst even een korte introductie zachtebedrace varen, en daarna verder in 2 groepjes: spoedcursus wadplannen voor de “nieuwelingen” en zachtebedrace-plannen uitwerken voor de ervaren ploeg.
Conclusie: doodtij is stom (kan iemand een flinke verhoging regelen? Of wat wantijtjes uitgraven?). En we willen graag wind (kan iemand alvast wat muntjes in de windmachien gooien?). Het “alle-punten-plan” is nog niet gelukt om te maken voor deze editie.
Maar we hebben er in ieder geval zin in!